Αυτό που ξεκίνησε ως ένα απλό νήμα σε ένα διαδικτυακό φόρουμ έχει γίνει μια από τις πιο ισχυρές κινηματογραφικές αισθήσεις της χρονιάς στην Ισπανία και την υπόλοιπη Ευρώπη. Ο κόσμος των Backrooms, αυτός ο εφιάλτης με τους κίτρινους διαδρόμους και τα τρεμάμενα φώτα που μας προκαλούσαν ρίγη στις οθόνες των υπολογιστών μας, επιτέλους έκανε το άλμα στους κινηματογράφους χάρη στην A24, την εταιρεία παραγωγής που μας είχε ήδη εντυπωσιάσει με τίτλους όπως το Midsommar. Πίσω από τις κάμερες βρίσκουμε... Ο Κέιν Πάρσονς, ένας σκηνοθέτης που ήταν μόλις 20 ετών που από δημιουργός περιεχομένου στο YouTube έχει γίνει η νέα μεγάλη υπόσχεση του Χόλιγουντ.
Η υποδοχή από το ισπανικό κοινό ήταν τεράστια, αποδεικνύοντας ότι ο τρόμος που γεννιέται από τα βάθη του διαδικτύου έχει μια ασταμάτητη δύναμη. Η ταινία δεν επαναλαμβάνει απλώς αυτό που έχουμε ήδη δει σε βίντεο που έχουν γίνει viral, αλλά επεκτείνει μια μυθολογία που έχει τις ρίζες της στο... ψηφιακή λαογραφία ή creepypasta Πριν από λίγα χρόνια. Αυτό που πολλοί θεωρούσαν μια περαστική διαδικτυακή μόδα, έχει αποδειχθεί ότι έχει αρκετή ουσία για να στηρίξει μια μεγάλου μήκους ταινία διάρκειας άνω των εκατό λεπτών, κρατώντας τον θεατή κολλημένο στη θέση του με μια αποπνικτική ατμόσφαιρα που δεν του δίνει ανάπαυλα.
Η προέλευση ενός συλλογικού εφιάλτη στο διαδίκτυο
Για να καταλάβουμε γιατί ο μισός κόσμος έχει εμμονή με αυτά τα άδεια δωμάτια, πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο 2019, όταν ένας ανώνυμος χρήστης του 4chan δημοσίευσε μια φωτογραφία ενός μάλλον ετοιμόρροπου γραφείου. Η εικόνα έδειχνε ένα λαβύρινθος από κιτρινωπά τείχη με μια μυρωδιά υγρού χαλιού που σχεδόν μπορούσες να μυρίσεις μέσα από την οθόνη. Αυτή η ανάρτηση ήταν η σπίθα που πυροδότησε τη φαντασία χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι άρχισαν να προσθέτουν λεπτομέρειες για άπειρα επίπεδα, πλάσματα που σε παρακολουθούν σιωπηλά και την πιθανότητα να φύγεις κατά λάθος από την πραγματικότητά μας.
Ο Πάρσονς, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν μόλις 16χρονος με μεγάλο ταλέντο στο τρισδιάστατο σχεδιασμό, αποτύπωσε αυτή την ουσία καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Χρησιμοποιώντας εργαλεία όπως το Blender, δημιούργησε μια σειρά ταινιών μικρού μήκους σε μορφή found footage που Συγκέντρωσαν εκατομμύρια προβολές σε χρόνο ρεκόρ. Το όραμά του ήταν τόσο ισχυρό που τράβηξε γρήγορα την προσοχή προσωπικοτήτων της βιομηχανίας όπως ο James Wan, ο οποίος διετέλεσε παραγωγός σε αυτή την κινηματογραφική μεταφορά για να διασφαλίσει ότι η ουσία του αρχικού υλικού δεν θα χαθεί στην πορεία.
Αν και η αρχική φωτογραφία εντοπίστηκε πρόσφατα σε ένα παλιό κατάστημα επίπλων στο Ουισκόνσιν, ο μύθος είχε ήδη αποκτήσει τη δική του ζωή. Στην ταινία, αυτή η ιδέα φτάνει στα άκρα, παρουσιάζοντάς μας ένα περιβάλλον που αποδεικνύεται... οικείο αλλά βαθιά ανησυχητικόΑυτοί είναι αυτοί που οι ειδικοί ονομάζουν οριακούς χώρους. Είναι χώροι διέλευσης όπου κανείς δεν θα έπρεπε να βρίσκεται και, ακριβώς λόγω αυτού του κενού, δημιουργούν ένα αίσθημα άμεσου κινδύνου που σε κάνει να κοιτάς συνεχώς πίσω από τον ώμο σου.
Μια πλοκή που συνδυάζει την ψυχολογία με το υπερφυσικό
Η ιστορία που παρουσιάζει η ταινία διαδραματίζεται στη δεκαετία του 90, μια αισθητική επιλογή που ταιριάζει απόλυτα με το ύφος της ταινίας. Πρωταγωνιστής είναι ο Κλαρκ, τον οποίο υποδύεται ο υποψήφιος για Όσκαρ Τσιούετελ Ετζίοφορ, ένας Πωλητής επίπλων που περνάει κρίση προσωπική και επαγγελματική. Η ζωή του αλλάζει άρδην όταν ανακαλύπτει μια κρυφή πύλη στο υπόγειο της δικής του επιχείρησης, ένα ρήγμα που τον ρουφάει σε μια διάσταση που φαίνεται να μην έχει τέλος ή λογική διέξοδο.
Ο Κλαρκ δεν είναι μόνος σε αυτή την περιπέτεια, καθώς η θεραπεύτριά του, την οποία υποδύεται η ηθοποιός Ρενάτε Ρέινσβε, εμπλέκεται στην αναζήτηση όταν η ασθενής της εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει ίχνη. Η ταινία παίζει έξυπνα με την ιδέα ότι... Τα κενά σημεία αντανακλούν τα δικά μας τραύματα εσωτερικό, κάνοντας τον τρόμο όχι μόνο σωματικό αλλά και ψυχολογικό. Το καστ συμπληρώνουν ονόματα όπως ο Φιν Μπένετ και η Λουκίτα Μάξγουελ, οι οποίοι φέρνουν μια φρέσκια προοπτική σε μια αφήγηση που εναλλάσσεται μεταξύ του συμβατικού κινηματογράφου και εκείνων των οικιακών βίντεο κλιπ που αγαπούν οι λάτρεις του είδους.
Το σενάριο, γραμμένο από τον Will Soodik, καταφέρνει να δώσει μια νέα τροπή στην αρχική διαδικτυακή υπόθεση. Δεν πρόκειται απλώς για το τρέξιμο μέσα από διαδρόμους, αλλά για την προσπάθεια χαρτογράφησης ενός τόπου που Αψηφά όλους τους νόμους της φυσικής. Η ταινία εξερευνά την ακραία μοναξιά και την παράνοια του να νιώθεις ότι, παρόλο που δεν μπορείς να δεις κανέναν, υπάρχει κάτι εκεί έξω που σε ακούει να αναπνέεις. Είναι μια ταινία που αποφεύγει τους φτηνούς φόβους, εστιάζοντας αντ' αυτού σε μια συνεχή ένταση που σε αφήνει να νιώθεις αναστατωμένος.
Η επιτυχία της Γενιάς Ζ στον εμπορικό κινηματογράφο
Η πρεμιέρα σημείωσε πραγματική επιτυχία στο box office, με εισπράξεις που άφησαν άφωνους τους αναλυτές της βιομηχανίας. Μόνο στο πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής, η ταινία πέτυχε... ξεπερνά τα 100 εκατομμύρια δολάρια Σε παγκόσμιο επίπεδο, πρόκειται για ένα απίστευτο κατόρθωμα για μια ανεξάρτητη παραγωγή με περιορισμένο προϋπολογισμό περίπου 10 εκατομμυρίων. Αυτή η επιτυχία επιβεβαιώνει ότι οι δημιουργοί από πλατφόρμες όπως το YouTube έχουν μια άμεση σύνδεση με το νεανικό κοινό, κάτι που οι παραδοσιακές μεγάλες εταιρείες παραγωγής μερικές φορές δεν μπορούν να κατανοήσουν.
Κατά τη διάρκεια της προώθησης, προέκυψε μια μικρή διαμάχη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με το αν ο Πάρσονς ήταν όντως αυτός που έπαιρνε τις αποφάσεις στα γυρίσματα λόγω της νεαρής ηλικίας του. Κυκλοφόρησαν φήμες ακόμη και για την παρουσία ενός σκηνοθέτη-φάντασμα, αλλά ο ίδιος ο Κέιν έδωσε τέλος στο θέμα με αρκετό χιούμορ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η αλήθεια είναι ότι Το οπτικό του στυλ είναι αδιαμφισβήτητο Και είναι σαφές ότι είχε απόλυτη ελευθερία να μεταφέρει την όρασή του από την οθόνη του υπολογιστή στη γιγαντιαία οθόνη, διατηρώντας αυτή την ψυχρή ατμόσφαιρα χαμηλής πιστότητας.
Αυτή η κίνηση δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση, καθώς και άλλοι YouTubers όπως ο Markiplier δοκιμάζουν επίσης τις δυνάμεις τους στη σκηνοθεσία με projects όπως το Iron Lung. Φαίνεται ότι γινόμαστε μάρτυρες ενός... αλλαγή παραδείγματος στον κινηματογράφο τρόμουόπου οι ιστορίες δεν προέρχονται πλέον αποκλειστικά από βιβλία ή πρωτότυπα σενάρια, αλλά από τη συλλογική δημιουργικότητα του διαδικτύου. Ο Πάρσονς έχει ήδη υπαινιχθεί ότι αυτή είναι μόνο η αρχή και ότι σχεδιάζει να συνεχίσει να εξερευνά αυτό το σύμπαν, είτε με συνέχειες είτε ακόμα και με τηλεοπτική σειρά, αν τα πράγματα συνεχίσουν να πηγαίνουν τόσο καλά.
Η ταινία αποτυπώνει αριστοτεχνικά την αίσθηση ανησυχίας που νιώσαμε βλέποντας τα πρώτα βίντεο του Kane Pixels, αποδεικνύοντας ότι ο ψηφιακός τρόμος κατέχει μια προνομιακή θέση στη σημερινή βιομηχανία. Με άψογη τεχνική εκτέλεση και μια ιστορία που αντηχεί με το ακατέργαστο συναίσθημα της σύγχρονης απομόνωσης, αυτή η ταινία τοποθετείται ως σημείο αναφοράς για μελλοντικά έργα που διασκευάζουν μύθους που γεννιούνται σε διαδικτυακά φόρουμ. Τελικά, αυτό που απομένει είναι η ανησυχητική βεβαιότητα ότι ίσως η πραγματικότητά μας είναι πολύ πιο εύθραυστη από ό,τι νομίζουμε και ότι οποιαδήποτε κακώς φωτισμένη γωνιά θα μπορούσε να είναι η πύλη προς έναν κόσμο από τον οποίο η διαφυγή είναι αδύνατη.